Antoni Sebastian Dembowski

Antoni Sebastian Dembowski herbu Jelita urodził się 2 lutego 1682 w Zambrowie, a zmarł 17 września 1763 w Bętkowie pod Wolborzem. Był synem Floriana Dembowskiego, sędziego ziemskiego płockiego, i Ewy z Ciechanowieckich. Jego braćmi byli Mikołaj Dembowski, biskup kamieniecki, oraz Jan Dembowski, biskup sufragan włocławski.

Wykształcenie zdobywał u jezuitów w Pułtusku, Płocku i Warszawie. Po naukach trafił do kancelarii ziemskiej w Czersku, a w latach 1700-1705 przebywał na dworze kanclerza wielkiego koronnego, biskupa warmińskiego Andrzeja Chryzostoma Załuskiego. W 1705 roku, za udział w tajnych układach z Rosją i Prusami, został aresztowany przez Sasów i uwięziony w Dreźnie. Po uwolnieniu był sekretarzem podkanclerzego Jana Szembeka.

Był wiernym stronnikiem obozu saskiego w walce między Augustem II a Stanisławem Leszczyńskim. W 1713 roku wyjechał do Wiednia jako sekretarz poselstwa, a w 1716 został sekretarzem królewskim. W 1725 roku ożenił się z Salomeą Zuzanną Rupniewską, ale po jej śmierci w 1735 roku przyjął święcenia kapłańskie. Pełnił wiele godności, m.in. był referendarzem wielkim koronnym, a w 1737 roku został biskupem płockim, następnie kujawskim.

W działalności duszpasterskiej propagował kult Męki Pańskiej i występował przeciwko masonerii. Był autorem wielu dzieł, w tym broszur politycznych, satyr i komedii. Odznaczony Orderem Orła Białego w 1748 roku. Jego synem był Stefan Florian Dembowski.