Jan Feliks Bradke

Jan Feliks Bradke urodził się 18 maja 1898 roku w Zambrowie. Był synem Czesława i Walerii ze Snarskich. Ukończył gimnazjum męskie w Łomży, a następnie zaangażował się w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 8 pułku artylerii ciężkiej oraz czołówki sanitarno-kolejowej nr 42 'Wołyń'.

Po zakończeniu służby wojskowej w 1923 roku podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie kształcił się na wydziale matematyczno-przyrodniczym, równolegle studiując geografię. W 1925 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy, a w 1927 roku ukończył uczelnię. Pracował jako nauczyciel w warszawskim Gimnazjum Męskim Wojciecha Górskiego.

W 1935 roku przeprowadził się z rodziną do Tomaszowa Mazowieckiego, gdzie nauczał fizyki, matematyki, przyrody i geografii w Gimnazjum i Liceum Humanistycznym Stowarzyszenia Szkolnego.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku otrzymał przydział jako oficer administracyjno-sanitarny do Armii 'Łódź'. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. 29 listopada 1939 roku wysłał kartkę pocztową do żony i córek. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach. Jego nazwisko znajduje się na Liście Starobielskiej NKWD.

5 października 2007 roku minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień porucznika. Na terenie I Liceum Ogólnokształcącego w Tomaszowie Mazowieckim posadzono Dąb Pamięci, upamiętniający jego postać.